De impact van PGS 37-2: wat betekent de richtlijn voor lithium-opslag?

Lithium-ion batterijen spelen een steeds grotere rol in de energietransitie. Van energieopslagsystemen (EOS) tot laadpleinen en industriële toepassingen: de opslagcapaciteit groeit snel. Tegelijkertijd nemen ook de risico's toe. Om deze risico's beter te beheersen, is de richtlijn PGS 37-2 ontwikkeld. Voor organisaties die lithium-ion energieopslagsystemen gebruiken of beheren, heeft deze richtlijn gevolgen voor vergunningen, risicobeheersing en brandveiligheid. Vroege broeidetectie speelt daarbij een steeds belangrijkere rol.

Wat is PGS 37-2?

PGS staat voor Publicatiereeks Gevaarlijke Stoffen. PGS 37-2 richt zich specifiek op de veilige opslag en het veilige gebruik van lithium-ion energieopslagsystemen. De richtlijn biedt handvatten voor: het beperken van brandrisico's; het voorkomen van thermal runaway; het veilig inrichten van energieopslagsystemen; het beschermen van medewerkers, omgeving en installaties. Hoewel PGS-richtlijnen niet altijd rechtstreeks wettelijk verplicht zijn, worden ze regelmatig gebruikt als uitgangspunt door veiligheidsregio's, gemeenten, verzekeraars en omgevingsdiensten bij vergunningverlening en toezicht.

Waarom is PGS 37-2 belangrijk?

Lithium-ion batterijen kunnen bij een defect of beschadiging oververhit raken. Wanneer één batterijcel in thermal runaway raakt, kan de temperatuur zich snel verspreiden naar omliggende cellen. Hierdoor ontstaat een brand die lastig te beheersen is. Juist daarom legt PGS 37-2 nadruk op:  risicobeoordeling; monitoring; vroegtijdige signalering; passende veiligheidsmaatregelen. Het doel is om een incident zo vroeg mogelijk te herkennen voordat een situatie escaleert.